De lente naakt in Kazan

Impressie uit Tatarstan

Het weer is dwars de winden betogen
De sneeuw bevriest de oren dicht.
Toch zie ik door een spleet in mijn ogen
Een sprankje hoop, een schijnsel licht.

Kazan, stad van Mongolen en Tartaren,
Waar de Wolga glinstert in de zon,
Maar ook onstuimige en woeste baren
Kunnen klinken als een woest chanson.

Het is hier dat Russisch-orthodoxen
En muzelmannen vreedzaam staan,
En waar door lente ontknoppende floxen
De winter verdrijven langs bloemenbaan.

Kazan, de schoonheid van je witte muren,
Het Kremlin, majestueus en trots
Verdedigt je inde stoutste uren
De aanvallen van ied’re apenrots.

Je blijft zelfstandig, want je mensen
Zijn openhartig, benieuwd, en zeker niet bang.
Ze begrijpen dat enkel samen wensen
Het delen is van gemeenschap’lijk belang.

Ik kom hier weer, want hoewel niet geboren,
Weet een Drent waar ‘t goed toeven is.
Dus neem ik afscheid met een glimlach
En een vleug van schone droefenis…